This page has been translated from English

'Improvisatie' Category

  1. IMPRO als sociale zorg:

    14 september 2011 door admin

    Deze zondag op het Loose Moose Theatre in Calgary, Canada een groep van improvisatoren samen te krijgen voor een goed doel. Ze houdt een voordeel prestaties om te helpen bij de wederopbouw van het Hof Jesters huis in Christchurch, Nieuw-Zeeland.

    Als u het zich herinnert, Feb 22, 2011, werd Christchurch verwoest door een aardbeving die veel gedood en vernietigd een groot deel van de stad.

    The Jester thuis bij het Court Theatre (http://www.courtjesters.co.nz/) niet overleefden de aardbeving. Home of the Jesters - New Zealand improvisers

    Emma Cusdin, een lid van de narren, was woonachtig in Calgary en het verkennen van de Loose Moose toen ze had het idee om een ​​aantal spontane entertainment samen te stellen om geld op te halen en terug te brengen van de benarde situatie van haar huis de aandacht van het publiek.

    We horen over de eerste verwoesting en dan gaan we door naar de volgende sexy ramp, bewegen te vergeten over die nog steeds in de rotzooi van de aardbevingen, hongersnood, ziekte en andere ramp.

    Improvisatoren zich in een perfecte positie om mensen in nood te helpen. We kunnen snel mobiliseren en aan te passen aan vrijwel elke voorwaarde om op een show dat mensen vrijwillig zal komen.

    Het is een gemeenschappelijke overtuiging dat uitvoerders over het algemeen een egocentrische bos, gelukkig om hun tijd te krijgen op het podium en wanneer hun kleedkamer ontbreekt een bar klagen. We weten dat dit niet waar is (van iedereen). Maar het is een beetje verrassend hoe zelden we doneren een show, een moment of een stuk van onze tijd en talent voor een goed doel.

    Overweeg een idee ontwikkeld op het moment van het Loose Moose. "Donderdag voor een Cause". Een dag van de maand zou worden gegeven aan een oorzaak om te helpen bij het profiteren gemeenschap in het algemeen. In werkelijkheid kost weinig moeite aan de kant van het theater, omdat het profiteert organisatie zal nemen van de administratie en de artiesten hoeven alleen maar te laten vallen in een paar uur en vermaken.

    Er is een beweging groeit dat kijkt naar de win / win mentaliteit van idealistische partnerships in de zakelijke wereld. Altruïsme is niet alles wat het lijkt te zijn. Wanneer wij aan anderen, voor de hand liggende uitkomst is een financiële impuls aan een behoeftige groep en een focus van de aandacht op hun zaak.

    Het onzichtbare voordelen zijn onder andere een verbreding van het publiek van het theater van de basis. (Denk aan de massale mailing list dat de kanker stichting of de ziekte van Alzheimer de samenleving hun programma's reclame voor.)

    Er is ook de media-mogelijkheden als uw bedrijf profiteert van de 'altruïstische' verbinding die u maakt. Er zijn andere verborgen voordelen die dit meer dan een "freebie", maar in feite is om te zetten in een positieve marketing-venture te maken.

    En op het einde, zal het idee van het opbouwen van een sterke relatie met de gemeenschap alleen maar voordeel dat u op de lange termijn.

    "Improv Meets Autisme" was een succesvolle fonds-en-bewustwording Improvisational evenement in elkaar gezet door twee Duitse improvisatoren Christiane en Deniz Döhler wiens zoon Luka heeft autisme. http://www.artistsmeetautism.org/English/index.html

    Het lezen over de Sonrise-programma, die veel succes met autistische kinderen had, Christiane en Deniz merkte dat het programma dezelfde eigenschappen had als improvisatie, ondersteuning, het zien van aanbiedingen en toe te voegen aan hen.

    "Na een eerste verlegenheid overwonnen, begon ik door het vertellen van een workshop deelnemer over de parallellen tussen de pro-gram en improv en ze meteen als vrijwilliger om te komen en met ons kind te spelen. Twee maanden later, was het tien improv-spelers en we altijd uitgelegd het programma in improv lingo. We bleven op zoek naar geschikte improv games en technieken die ons kon helpen ons doel te bereiken. En Luka ontwikkeling van omhooggeschoten.

    Zoeken op het internet en vindt u tal van improvisatie groepen aanpakken van problemen en zorgen om de wereld een betere plek voor iedereen maken. Denk bereiken en het aanbieden van uw vaardigheden aan een zaak. Je zou kunnen ontdekken dat je eigen voordeel is groter dan de kosten.

    Er is een definitieve nota over de Christchurch fundraiser. Onverwachts, Emma's vader overleed een paar dagen geleden en Emma was op de eerste vlucht naar huis. Gooide ze in de handdoek in het voordeel show. Er was te veel te doen en ze begrijpelijkerwijs wilde worden in de buurt van haar familie.

    Voordat haar vliegtuig vastgelegd in haar huis van Christchurch, een groep van improvisatoren in Canada al had genomen haar veroorzaken. De show gaat op voor Christchurch. Wees voorzichtig Emma.


  2. Man zitten en Cookie Thieves

    15 mei 2011 door admin

    cookie-man

    Genie in de waarheid betekent weinig meer dan het vermogen van het waarnemen in een unhabitual manier
    - William James

    Het was 07:30 in de ochtend en ik moest de stad over te steken naar een groep op een basisschool les te geven. Ik rende naar de bus, wetende dat het zou worden verpakt en ik zou staan ​​voor de duur van mijn reis. Het zou slechts twintig minuten reistijd maar toch, er is een status symbool om een ​​zetel te hebben terwijl anderen staan.

    In het verleden ben ik de enige die staande op een spits bus en ik heb gezien de neerbuigende ogen van hen gezegend met hun ongemakkelijke plastic stoelen. Hoe ze kijken je allemaal trots op hun kleine bezittingen. (Alle grapje terzijde, weet je wat ik realllly haat? Ik haat ongevoelige mensen die twee zetels wanneer de bus of de trein vol is. Het is gewoonlijk hen en hun tas zitten naast elkaar, een onbezonnen paar op hun kleine reis samen. Hoe kan je dat doen? Of ben ik ongevoelig voor de behoeften van de boekentassen en rugzakken? ... maar ik dwaal af)

    SO, kreeg ik op de bus en wat denk je? Ja, je hebt gelijk - een stoel voor ME. "Gefeliciteerd Shawn - Dank je wel". Vreemd genoeg werden de anderen staan ​​en niet te springen op deze kleine schat. Het zij zo.

    In de stoel naast die van mij was een slapende jonge man met zijn hoofd onder zijn 'hip-hop hoodie'. Zijn armen werden gekruist en benen gespreid in het gangpad, zodat mensen verplaatst om te voorkomen dat stoten hem. Ahhh Ik niet.

    Ik bedoel echt, zijn voeten zijn daar, uitgestrekt in het gangpad met een gevoel van eigendom op deze gemeenschappelijke loopruimte. Dat ging niet goed lijkt, beurs of attent ... Dus ik tegen het lijf liep die vuile loopschoenen als ik naar de stoel. Zijn voeten bewoog een beetje en vervolgens aangepast naar hetzelfde punt in het midden van het gangpad.

    Goed genoeg, ik heb mijn punt.

    Toen besefte ik waarom anderen niet zou kunnen zitten in de stoel naast hem. Terwijl ik nam mijn stoel en bereid een blik rond om verbinding te maken met medereizigers, herkende ik dat de kid's linkerknie stevig was te duwen in mijn ruimte. En niet alleen te duwen in mijn ruimte, maar jutting in mijn been. Zijn ellebogen waren duidelijk over de lijn van wat zou worden toegestaan ​​door een organisatie die dat soort dingen zou kunnen regelen .... die is er niet ... behalve in mijn hoofd.

    Niemand zou zijn comfortabel zat naast de kleine stoel hog. Dus besloot ik om een ​​stand voor al degenen die hebben geleden onder grote knie uitbreiding op bussen en treinen en bioscopen overal mee. (He, wist je dat op de ramen op de treinen in Japan hebben ze stickers van een stok man beeld - een man, zittend op een stoel met zijn benen wijd uit elkaar, toegang tot de ruimte met een rode streep erdoor: "Mannen? met de benen gespreid, sluit het op! 'http://artpad.art.com/?kjis1a5xofs is een grappig voorbeeld van wat ik het over heb)

    Dus ik duwde terug tegen zijn been met een aantal lichte weerstand alleen maar om het punt waar zijn zetel en de mijne kwam. Ik wilde niet meer zitten dan ik verdiende - precies wat ik betaald.

    WOMP! Zijn knie naar achteren gedrukt.

    Wat ... Echt waar?? En dus Ik duwde terug. En weer zijn been kwam terug op de mijne meer kracht. Geweldig! Voor de volgende vijf minuten een weinig status spel van fysieke overheersing volgde tot slot, dit kleine beest zat op, nam verborgen kap af, draaide zich naar me toe en zei: "Je bent een onbeschoft man."

    Met zijn kap naar beneden, realiseerde ik me dat mijn tegenstander was een tiener ongeveer 15 jaar oud met het syndroom van Down. Zijn vermogen om het probleem te zien was over het niveau van een 5 of 6 jaar oud.

    Yeah.

    Nou ik liet hem!

    Mijn probleem was dat ik geen enkele empathie liet buiten de werkelijkheid die ik had gewend om op de vroege ochtend bussen in mijn omgeving. Mijn veronderstelling dat iedereen om me heen was gelijk in het denken, begrip en aandacht misleiden mij. De realiteit dat ik woonde in was niet de realiteit van het moment, maar de realiteit van mijn verleden.

    Ik stapte de bus naar de blikken van de andere passagiers. Het deed me denken aan het verhaal van Douglas Adams en de cookies. Als je niet weet Douglas Adams, hij is het einde van de grote schrijver die verantwoordelijk is voor de Hitchikers Guide to the Galaxy en andere leuke boeken. Dit is wat er met hem gebeurd:

    HET VERHAAL COOKIE door Douglas Adams

    Dit daadwerkelijk gebeurde aan een echt persoon, en de echte persoon was ik. Ik was gegaan om een trein te halen. Dat was april 1976 in Cambridge, Groot-Brittannië was ik een beetje vroeg voor de trein. Ik had gekregen de tijd van de trein verkeerd.

    Ik ging om mezelf een krant om het kruiswoordraadsel te doen, en een kop koffie en een pakje koekjes. Ik ging en zat aan een tafel.

    Ik wil dat je de scène beeld. Het is heel belangrijk dat je dit heel duidelijk in je geest.

    Hier is de tafel, krant, een kop koffie, pakje koekjes. Er is een man zat tegenover mij, doodgewone uitziende man droeg een kostuum, het dragen van een aktetas.

    Het zag er niet uit alsof hij ging iets te raar te doen. Wat hij deed was dit: hij plotseling leunde over, pakte het pakje koekjes, scheurde het open, nam een uit, en at ervan.

    Nu dit, ik moet zeggen, is het soort wat de Britten zijn heel slecht in het omgaan met. Er is niets in onze achtergrond, opvoeding, of het onderwijs dat je leert hoe om te gaan met iemand die op klaarlichte dag gewoon heeft gestolen uw cookies.

    Je weet wat er zou gebeuren als dit was geweest South Central Los Angeles. Er zou zeer snel geweervuur ​​geweest, helikopters binnen, CNN, weet je. . . Maar uiteindelijk, ik deed wat elke rood-blooded Engelsman zou doen: ik negeerde het. En ik staarde naar de krant, nam een slok koffie, probeerde een aanwijzing in de krant te doen, kon niets doen, en dacht, wat moet ik doen?

    Op het einde dacht ik, niets voor, ik zal moeten gaan, en ik probeerde heel hard niet aan het feit dat het pakket al op mysterieuze wijze geopend bericht. Ik nam een koekje voor mezelf. Dacht ik, dat gevestigd hem. Maar het was niet omdat een moment of twee later deed hij het ​​weer. Hij nam nog een koekje.

    Na niet vermeld het de eerste keer, het was een of andere manier nog moeilijker om het onderwerp te verhogen voor de tweede keer rond. "Neem me niet kwalijk, ik kon het niet helpen, maar merken. . . "Ik bedoel, is het niet echt werken.

    We gingen het hele pakket als dit. Toen ik het hele pakket zeg, bedoel ik waren er slechts ongeveer acht cookies, maar het voelde als een mensenleven. Hij nam een, ik een nam, dat hij een nam, nam ik een. Ten slotte, wanneer we tot het einde, hij stond op en liep weg.

    Nou, we wisselden zinvolle ziet, dan liep hij weg, en ik slaakte een zucht van opluchting en leunde achterover. Een moment of twee later in de trein kwam in, dus ik terug gegooid de rest van mijn koffie, stond op, pakte de krant, en onder de krant waren mijn cookies.

    Wat ik graag in het bijzonder over dit verhaal is het gevoel dat er ergens in Engeland is er rond zwerven de laatste kwart eeuw een doodgewone man die had precies dezelfde verhaal, is alleen hij niet de clou.

    (Uittreksel uit "The Salmon of Doubt: Hitchhiking de Galaxy One Last Time" van Douglas Adams)

    Dit item wordt steeds lang ... Je krijgt het punt. We krijgen verblind door wat we "weten".

    Als kennis krijgt in de manier om te weten wat er werkelijk aan de hand we puinhoop het op voor degenen die bereid zijn om aanwezig te zijn en open staan ​​voor de wereld. Zien de werkelijkheid als het bestaat en niet alleen als het bestaat voor jou.

    Nu weer aan het werk, of het maken van kaas of wat het ook is je aan het doen.

    Heb een goede dag,

    Shawn